Kilka słów o projektowaniu symulacyjnych gier szkoleniowych

Tworzenie gry szkoleniowej rozpoczyna się od pewnej idei: najczęściej są to wyznaczone cele, które dana gra ma spełniać. Aby określić cele, nie wspominając już o całym procesie projektowym, trzeba przede wszystkim znać dobrze tematykę związaną z rzeczywistością, w której ma być osadzona gra i procesami, które chce się przenieść do jej świata. Przykładowo osoba nie mająca pojęcia o działaniach menedżera sprzedaży, czy zasadach funkcjonowania zespołu projektowego, nie zrobi gry spełniającej wyznaczone funkcje. Dlatego ważne jest, aby w zespole projektowym znajdowały się osoby kompetentne. Ponadto przed przystąpieniem do procesu projektowania gry należy przeprowadzić dokładną analizę wybranego zagadnienia pod kątem jego występowania w danej firmie.

Po wyznaczeniu celów, można przejść do wdrożenia ich w grę. Gry składają się z dwóch warstw. Pierwszą jest warstwa fabularna. Jest to przede wszystkim fabuła, wątki poboczne, strony rozgrywki i konwencja świata gry (współczesność, science-fiction, fantastyka, historia, itp.). Podczas budowy tej warstwy, twórca powinien odpowiedzieć sobie na pytania charakteryzujące graczy (w kogo się wcielą, o co będą walczyć), rozważyć jakie będą warunki zwycięstwa (i co będzie przeszkadzać w ich osiągnięciu), czy gracze będą kooperować, czy rywalizować (a może kooperować przeciwko trzeciej stronie?). Istotne są także zdarzenia, jakie mogą wydarzyć się w grze – a dokładniej co to będą za zdarzenia i kiedy wystąpią? Za przykład można wziąć popularną grę komputerową Age of Empires (strategiczna gra wojenno-ekonomiczna). Świat gry jest zbudowany na podstawie różnych starożytnych cywilizacji, ale wprowadzono elementy fantastyki. Gracze walczą ze sobą rywalizując o dominację swojej cywilizacji na świecie (podbijają swoje wioski/miasta, zdobywają zapasy, rozwijają swoją cywilizację). Czasami cywilizacje sterowane przez komputer same atakują miasta graczy. Zwycięża tylko jedna cywilizacja – ta, która podbije wszystkich, lub jako pierwsza rozwinie swoją cywilizację do wymaganego poziomu (warunki zwycięstwa).

Drugą warstwą jest aspekt formalny gier. Dotyczy on ilości graczy biorących udział w rozgrywce, tego czy gracze są grupą, indywidualnymi jednostkami, czy może dwoma lub kilkoma grupami współzawodniczącymi? Warstwa ta określa także zadania, jakie gracze mają do wykonania podczas rozgrywki, procedury wykonywania akcji, ich kolejność, sposoby zagrywania kart, żetonów, specjalnych zdolności, oraz warunki zdobywania najważniejszych w rozgrywce zasobów: Punktów Zwycięstwa (wraz z określeniem warunków zwycięstwa i warunków porażki). Na przykład w szachach – gra ograniczona jest do 2 graczy, którzy są indywidualnymi jednostkami i rywalizują ze sobą, są jasno określone są reguły poruszania się pionów i figur (procedury wykonywania akcji) oraz to, w jaki sposób można wygrać lub zakończyć grę remisem (warunki zwycięstwa).

Przy tworzeniu gier należy zwracać szczególną uwagę na wpływ drugiej warstwy (formalnej/mechanicznej) na pierwszą – fabularną warstwę gry. Podczas rozgrywki może wystąpić szereg problemów związanych z wadliwym dopracowaniem gry. Przykładowym błędem projektanta jest dopuszczenie do zaistnienia Efektu Kuli Śnieżnej (Snowball Effect). Polega on na tym, że gracz który w początkowej fazie gry wysunie się na prowadzenie, utrzyma to prowadzenie do końca (zwiększając swoją przewagę nad innymi). Gdyby w piłce nożnej wprowadzić zasadę, że za każdego strzelonego gola drużyna zdobywająca punkt zyskuje kolejnego zawodnika do gry (np. drugiego bramkarza, strzelca, kolejnego obrońcę, itp.), bardzo wyraźny byłby ten efekt: drużyna wygrywająca ma dwóch lub (po kolejnych golach) trzech bramkarzy, więc jej gola strzelić się nie da. Natomiast atak również nie zostaje zmniejszony – kolejne gole (mogące wprowadzać kolejnych zawodników) zwiększają przewagę jednej drużyny nad drugą.

Więcej artykułów na:
http://gry.mindlab.pl/index.php/Kilka_slow_o_projektowaniu.html